مراسم سنتی سیزده بدر

دید و بازدید ایّام نوروز تا روز دوازدهم فروردین ادامه دارد و در روز سیزدهم عید که به نام سیزده بدر معروف است همه ی نراقی ها از خانه خارج می شوند و به دیدار طبیعت می روند و این روز را که آخرین روزهای نوروزی است با فضای سر سبز طبیعت، گلزار ها، چشمه سارها و مزارع سَرسَبز سپری می کنند .سبزه ها را به هم گره می زنند و این جمله را به زبان می گویند:   سبزی تو از من  و   زردی من از تو.

سبزه هایی را هم که در منزل برای سفره هفت سین در سینی یا بشقاب مخصوص کاشته بودند در این روز از خانه خارج نموده و در دل طبیعت رها می سازند . مردم از ساعت اولیه صبح دسته دسته به آنجا می رفتند و در کنار رود پُر آب چشمه و باغ های سَرسبز اطراف گرد هم می آمدند . مغازه داران نوشابه های شیشه ای زرد و مشکی را کَف آب سَر دهنه می خواباندند تا خنک و گوارا باشد تا فروش خوبی داشته باشند .

BaghNaraq3

جوزغند متداولترین محصولی است که روز سیزده بدر و ایّام دیگر همیشه و در همه جا همراه نراقی هاست و خورده می شود . نراقی ها سازنده اصلی جوزغند در ایران و جهان محسوب می شوند . زن ها به آشپزی و خوش و بش با زنان فامیل و همسایه و مردها هم به انواع بازی ها خود را سرگرم می کردند.عمده ترین بازی مردها ” چوچو خَطی ” بود که طرفداران زیادی داشت و اکثر جمعیت را به دور خودشان جمع می کردند. در ادامه خوش گذرانی بعضی ها به والیبال مشغول می شدند و برخی به فوتبال . عده ای از مردها و جوانان هم به بازی محلی ” زیرش زدنی و بالا آمدنی با توپ “مشغول می شدند.  این بازی شامل دو تیم به تعداد دلخواه بود و وسایل آن هم یک چوب دستی نسبتاً قطور به اندازه یک متر همراه با یک توپ دستی کوچک بود . روش بازی هم به این صورت بود که دو تیم در مقابل هم می ایستادند و یک نفر با چوب توپ را که به نام توپ هفت پوست معروف بود به هوا پرتاب می کرد و هنگام فرود آمدن اگر کسی این توپ را با دست می گرفت جای تیم ها عوض می شد و بازی به همین منوال ادامه می یافت . بعضی از خانواده ها هم آش نذری پخته و و به مناسبت خیرات اموات بین حاضرین تو زیع می کردند.  پسران و دخترانی که نامزد بودند کیسه ای از آجیل و جوزغند نراق را بین حاضرین توزیع می کردند.

برو به پیوند یکتا.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *